Hoe saaier hoe beter… Gewoon weer schoon!

Deze keer niet eens meer zenuwachtig, en dat is nou juist zo gevaarlijk, want dat heb ik al eens eerder gehad. Maar deze keer leidt ‘goed gevoel’, ‘3 keer is scheepsrecht’ én ‘hoog moed’ weer niet tot diagnose, slechts door een korte mededeling: “Goed nieuws, niets aan de hand”.

Ik denk dat we de volgende keer gewoon blijven staan bij de Oncoloog, dan kan zij haar tijd weer zetten op de mensen die met hun leven aan een draadje hangen en al haar kennis, passie, liefde en energie kunnen gebruiken om uit te komen waar ik ook mocht uitkomen. Aan de goede kant van de medaille, het geluk na het ongeluk, de mazzel van niet opgeven (en vooral vreselijk veel en goede zorg) de kant van het leven.

Het leven is te mooi om vroeg te moeten gaan, ik ga dus wederom met volle moed richting mijn einddoel van 87. Dus dankzij alle zorg die ik heb mogen ontvangen zou er zo maar eens 40 jaar verlening inzitten.

Mocht ik dan morgen onder een trein komen, dan was het niet met opzet en gewoon botte pech. Tot die tijd kan ik met velen blijven roepen: fuck you cancer!

Tijd voor ene appelflap met Annielief, traditie na nieuws (wat dan ook) in het ziekenhuis om te vieren… dat het kan.

Happy me:

Voor de nerds nog de binnenkant van mijn schone lijf.

GIFs: