Ik weet niet meer hoeveelste scan ik vandaag heb, maar het voelt toch fijn om weer even gecontroleerd te worden.

We zijn inmiddels al even in de halfjaarlijkse controle, en dat is een goed teken. Ik voel mij dan ook zo goed dat ik denk dat het niet echt hoeft. Spannend is het niet, maar goed dat was de eerste scan na de eerste keer ook niet, en toen was het toch echt niet goed.
Het zekere voor het onzekere maar dan, hop auto in en naar het ziekenhuis.

Het worden saaie blogs, en ik ben nog nooit zo blij geweest dat deze blogs saai werden. Dus toch maar even doorzetten dan… Voor je het weet is het einde blog, want na 5 jaar controle stopt het, en denk ik dat ik ook aan deze blog een einde brei.

Saai? Nee, dat niet. Na zo veel prik-ervaring val ik al even niet meer flauw. Dat is fijn, want vroeger iets ge veel meegemaakt in het ziekenhuis, waardoor ik zelfs bij de ingang al tegen de grond ging.
Sinds deze ziekte heb ik het eindelijk voor elkaar dat ik zelf de prikpoli af kon lopen. Eerst wat zwakjes en daarna een gat in m’n kop vallen uit de auto (lees maar terug) en later zo dat ik gewoon alles kon alsof ik een grote jongen was. Stoer hoor, na 47 jaar altijd onder tafel eindigen.
Dus trots op de laatste (vele) keren dat het goed ging, ging ik ook vandaag weer zorgeloos zitten.

Ik vraag specifiek geprikt te worden in mijn linker arm, omdat ik zo bij de scan in mijn rechter een infuus moet. Prikkers vinden het niet fijn om op dezelfde plek te prikken en dus houd ik daar rekening mee.

Prikdame 1 vandaag dus keurig links in een mooie en makkelijk zichtbare ader. Voordeel van super wit zijn is dat de aders makkelijk te zien zijn, dus ook zij zag het wel zitten.
Helaas… er komt geen bloed uit. Vuist maken, ontspannen, kijken of mijn hart nog klopt, tikken… niets werkt.
Dan nog maar een keer… En met die informatie was ik nog ok. Too much info wil niet altijd helpen, maar ik kan er tegen toch?

Weer niets… Dan is het beleid dat een andere moet prikken. Dus nog een dame erbij. Ook zij krijgt het niet voor elkaar om er bloed uit te krijgen.

Dan begint een oude kwaal op te komen. Ik leg het rustig uit en mag wat ontspannen achterover zitten. Kletsend en lachend gaan we verder, zij positioneert zich aan de andere kant.
Ik voel toch aankomen dat ik niet alles mee ga maken en ergens voor zij mijn rechter arm goed en wel geprikt heeft gaat het licht uit. Stil… rust… heerlijk. Ik slaap en droom lekker. Was eigenlijk best leuk.
Geen idee hoe lang, maar het voelt echt lang, heb ik liggen slapen. Wanneer ik wakker wordt staan ze ongeveer op dezelfde plek als toen het licht uit ging, maar heeft prikker 2 wel drie buisjes bloed.
Dat ging snel!

Dat de kamer opeens wat kouder aanvoelt ligt vast aan mij…
We kletsen nog even en ik mag gaan. Voorzichtig waggel ik naar Radiologie, gelukkig direct om de hoek.

Als ik in wachtkamer 5 zit krijg ik nog wel de vraag van een verpleegkundige of het wel goed gaat met mij.
Nou… als je denkt dat dit ‘er wit uitzien’ is, had je er net bij moeten zijn. Ik voel juist al weer kleur komen ;o)

Wel lief maar niet nodig. Gelukkig is het piektijd en is er iemand die niet zo snel kan bewegen voor mij, waardoor ik moet wachten. Ze bieden mij excuses aan als ik aan de beurt ben, maar ik vond het wel fijn eigenlijk.
De vorige keren was ik geprikt én gescand in de auto terug, nog vóórdat het mijn priktijd was (laat staan scantijd) en zat ik in de auto voordat er betaald moest worden. Dan mag enige vertraging ook wel eens.
Overigens ging het om een minuut of 10, niet dat ik daar uren heb moeten bivakkeren.

Ach, met wat meer kleur, kijk maar, mag ik met meneer mee die mij riep.

En zo snel als een scan gaat, sta ik zo weer buiten.
Infuus was al geen probleem meer, lekker kunnen rusten en daarna de auto in, even wachten om zeker te weten dat het bloed in mijn hoofd bleef, en dan de rest van de dag tegemoet.

Never a dull moment.

Maandag de uitslag, maar die weten we eigenlijk al…. Hooguit wat bloedarmoede, maar dat komt door prikker 2!