Op 15 april zijn we, voor de verjaardag van Chloé, naar Drievliet geweest. Daar riepen de ouders dat we dit nog eens moesten doen, maar dan met mooi weer… Nou, dat is dus vandaag.

En zo stonden we met 4 vriendinnen, een zusje en drie broertjes (die ook allemaal bevriend zijn hoor) en 5 ouders om vijf voor tien voor het hek, zodat we om 10:00 uur stipt naar binnen konden rennen. Nou ja, bijna allemaal, want een van ons moet rollen wegens een gescheurde pees.
Vroeg genoeg om het 7 volle uren vol te houden in het park, een opgave voor onze energie, maar geen probleem voor ons geluksgevoel, een geweldige dag waar we jullie graag van mee laten genieten.

Let’s go!

(foto’s door Ellen en Miguel)

Eerst maar eens kijken wat er allemaal te doen is. We beginnen rustig met een korte wandeling.

Al snel stuitten we op een waterpartij. Ondanks dat het 10 uur is, is verkoeling wel erg aanlokkelijk.

Maar dan zien we in onze ooghoeken tractor-rijden, daar moeten we in!

Niet iedereen deelt die mening en vlucht naar de kop en schotels.

De traktor-groep heeft er zo veel zin in, dat er meerdere ritjes worden gereden in verschillende samenstelling.

Het is maar lastig kiezen, maar rood lijkt toch de mooiste.

Ook leuk overigens… andere vormen van vervoer.

Maar als je echt stoer bent neem je de snelste vorm van vervoer uit het park.

Het voelt als een green mile, maar met wat peptalk en papa’s dreiging van ‘told you so’, ga ik toch maar mee.
Een achtbaan is het probleem niet, maar deze gaat over de kop, dat is toch eng?

Nou, nee hoor… Kijk maar, ik zit achter in met m’n haren omhoog of eigenlijk omlaag…

 

Door ons enthousiasme enkele keren te gaan is een deel van ons, bestaande uit hen die niet mochten, met de trein en te paard.

Fijn dat wij even bezig zijn, want er worden ook meerdere rondes gegaloppeerd.

Als de paarden naar stal gaan, kunnen wij even uitwaaien. Een verplicht nummer: de zweefmolen.

Even kijken of we allemaal zitten.

Check…

We missen er nog maar een paar… die wachten even rustig op ons.

En here we go!

Het is lastig te zien, maar wij zitten er echt in, zoom maar in.

Zo, met frisse wind in onze koppies zijn we klaar voor een nieuwe uitdaging… Ons eerste bezoek aan een spookhuis…
Oeoeoeoe, zelfs de buitenkant ziet er eng uit…

Iets met een boer en kiespijn… maar een lach is een lach…

Maar goed, als Sylvain durft, durf ik ook… Al laat ik graag eerst wat anderen gaan.

 

En ook wij komen er weer heel en levend uit. Snel een selfie maken, oh nee, dat wordt voor ons gedaan (al is het dan geen selfie meer).
Iets met ‘dit wil ik nooit meer!’

Naast het spookhuis is een trap, die gaan naar een monorail waar je een rondje maakt met leuk uitzicht over het park. Dat gaan we doen dus.
Trapje op, lekker zitten en kijken.

En wat zie je dan? Precies, twee papa’s die niet meer paste.

Leuk om zo even gezellig ontspannen te genieten zonder dat het hobbelt, snel gaat, over de kop gaat of eng is.

De grote zussen zitten in een ander wagentje.

En wij zitten gezellig met mama’s en papa’s, wel zo veilig. Oh ja, en gezellig!

Maar ja, na zo’n ontspannen ritje ben je je thrill wel kwijt, en dus moeten we weer op zoek naar de volgende attractie die ons thrill geeft.

En deze thrill heeft het allemaal, verkoeling, spanning, snelheid en de mogelijkheid om samen te gaan.
Maar we moeten eerst naar boven.

 

Voor we het weten zijn we aan de beurt en zitten we in een boomstam.
Gewicht moet voorin, dus Sylvain moet voor, met papa :)

Het is een beetje spannend, maar we hebben het ergste gehad, dus we kunnen er goed van genieten.

De tweede ronde is minstens zo leuk, nog een keer, nog een keer, nog een keer!

Hier is zelfs de tijd om gekke bekken te trekken en/of te zwaaien. (officiële actiefoto)

Papa is gemeen hoor. Vlak voor de plons tilt hij mij op, zodat hij niet zo nat wordt. Mijn gezicht betrekt van schrik van het tillen niet van de vaart naar beneden of de plons hoor! En papa vindt het ook leuk, maar die vertilt zich aan mij. Echt hoor, wij zijn echte helden!

Er is zelfs een mama-boot.

Sterker nog, er zijn nog veeeeeel meer samenstellingen op de digitale plaat gezet. Leuk om naar de gezichten te kijken…