Op vakantie… wat was het ook al weer… Haha nee hoor, dat weten we nog wel, maar echt weg naar de zon, dat is wel even geleden. Toen werd papa 40 en nu is hij bijna 43, op een mensenleven wellicht niet veel, maar voor ons toch zo’n 33,3% – 50% van ons leven.

Dus, tijd om op vakantie te gaan. Maar zoals jullie ons kennen, dat doen wij niet zomaar.

Papa en mama hebben de afgelopen weken veel gekeken, zitten internetten en gekletst. Gaan zij samen 3 daagjes weg terwijl wij bij oma logeren, of gaan we met z’n vieren een weekje weg.
En waar gaan we dan heen? Wij willen graag zwemmen, maar het is januari, dus lang niet overal is het aanganaam zwemmen… Als zij met z’n tweeën gaan is het niet zo belangrijk waar, want zij houden wel van shoppen. Alleen 3 dagen weg met z’n tweeën is bijna net zo duur als 8 dagen all-inclusive met z’n vieren. WAT? Ja, echt. En dat gaf natuurlijk de doorslag. Wat meer voor minder, dat willen we toch allemaal?

En dat bleek ook, want toen oma hoorde wat wij gingen doen, wilde ze mee. Wij dachten dat ze niet mee wilde omdat ze daarvoor haar eigen verjaardag moest opgeven, maar toen ze met mama aan het shoppen was en mama vroeg of ze mee wilde gaan, hoefde ze er maar 1 seconden over na te denken. En toen ze hoorde wat wij betalen voor de reis heeft ze papa direct gevraagd om voor haar bij te boeken en vervolgens iedereen afgezegd die ze al had uitgenodigd voor haar eigen verjaardag.

Dus niets wij bij oma, en papa en mama weg, nee… wij gaan op reis en nemen mee: oma!
Het enige nadeel is dat we nog 10 dagen moeten wachten. Pffff dat duurde lang. Erg ging zelfs een jaar over heen, wat wel weer handig was, want daardoor waren we vrij, ging de tijd snel en hebben we tussen 2 en 4 januari mooi nog even onze vriendjes en vriendinnetjes jaloers kunnen maken.

Mama is in de ochtend geweest, Chloé hoefde niet, maar wij mannen zijn samen de dag voor vertrek nog wel even naar de knapper geweest, resultaat: geslaagd!

Lopen we terug naar de auto, ziet papa ineens een winkel met 70% korting op Gaastra en McGregor kleding. Hij naar binnen, en scoort snel een mooie trui. Met mij nieuwe look, mooie lach en puppy-ogen heb ik laten merken dat ik ook iets warms wilde… gelukt (natuurlijk).

Zo raken ze mij ook niet kwijt in Egypte.
Wat je ook niet kwijt moet raken is natuurlijk je op Schiphol geparkeerde auto. Papa heeft ons afgezet, dus wij weten niet waar hij hem heeft verstopt. Op zich een leuk spelletje om te spelen als we terug komen, maar naast dat we iets over 02:00 uur aankomen, zijn er wel heel veel rijen. Om nu te voorkomen dat we alsnog kwijtraken of de auto niet meer terug gevonden wordt heeft papa een foto gemaakt van de rij waar hij staat. Goede tip dus voor een verstop-spelletje, maak een schatkart of een foto, van het eindpunt of wat je verstopt hebt, zodat je niet hoeft te zoeken als je het spelletje niet meer leuk vindt.

Nadat papa zich weer bij ons heeft gevoegd, stappen we in de bus die ons naar de vertrekhal brengt. Leuk hoor, zo krijgen we heel wat soorten vervoersmiddelen voor onze kiezen vandaag.

Eenmaal binnen, zien we oma op een bankje zitten. Na een dikke knuffel gaan we snel naar de incheck-computer en de plaats waar onze koffers worden opgegeten. Het schijnt dat deze machine onze koffers in Egypte uitpoept en wij de daar kunnen afhalen, we moeten papa en mama maar even vertrouwen dan.

De volgende stop is dan de controle op verboden documenten, als muntjes, riemen, telefoons, etc. Maar gelukkig hebben wij hier niets van bij ons en mogen we zo doorlopen. Papa en mama geven alles eerlijk aan en mogen na de machine en een snelle voelbeurt van een grote meneer (die ons ook even navoelde) alles weer terug en aan doen.
Hier mocht papa geen foto’s maken, maar hij kon het niet laten stiekem een foto te maken bij de douane-controle. Voorop onze grootste held die zijn eigen paspoort wil geven.
De douane-man kan er niet bij (letterlijk) en vraagt toch of wij met z’n vieren naar voren willen komen. Hij wil ook zeker weten dat wij mee mogen van mama, want alleen krijgt papa ons niet mee. Er wordt goed op gelet, eigenlijk wel goed dus.

Nu we zijn waar we moeten zijn, is het tijd voor een foto en starten we de zoektocht naar ontbijt en een drankje.

Koffie, thee, water en papa wil een stevige hap.

Papa… ja, die is er ook bij. Maar hij staat telkens aan de verkeerde kant van de camera. Gelukkig heeft hij het door en zet hij zichzelf dan ook maar even in beeld, met zijn nieuwe trui natuurlijk.

Voor de mensen die bij de foto van het hapje en drankje dachten dat Sylvain gevaarlijk hoog zat, die hebben gelijk. Chloé staand op de voorkant van het karretje en Sylvain veilig hoog zittend gaat er toch iets mis… Aan het einde van de band zegt een mevrouw nog: “mind your step”, maar het karretje kijkt niet uit en vergeet de stap te nemen, buigt sierlijk voorover en laat Chloé er mooi vanaf springen. Tot zover niets aan de hand, maar… Sylvain leert en leeft de les ‘wat om hoog gaat, moet ook naar beneden”. Ondanks zijn goede reactie met zijn knieën en handen, kan hij niet voorkomen toch op zijn hoofd te landen, en bezeert daarmee logischerwijs zijn knie, handen en hoofd. Maar er is weinig tijd, we moeten door, net als het leven gaan ook vliegtuigen door met vliegen.