Na een dag van rust, volgt een indrukwekkende lange dag in Engeland.

Tsja, je moet wat. Alleen Spanje is ook maar saai.
Vandaag dus een dagje UK.
En dat zie je van ver, want waar je Engeland zegt, zeg je wolken en regen.

Een heel bijzonder fenomeen, maar daar komen we zo op terug.

Lang verhaal kort, dit stukje Engeland ligt op 1 uur rijden van ons huis en heet Gibraltar.

Een rots, ooit verovert door de Britten en daarom nu geen Spanje. Maar natuurlijk wel gewoon in/bij/tegen Spanje.
We moeten echt de grens over, en je ziet ook nog voor je buiten bent een koffie machine die draait op Engelse ponden.
Niet handig, maar het geeft niets, want wij lusten toch geen koffie.

Wat wel handig is, is dat je hier kan bellen.
Nou ja, handig, die van ons past gewoon in onze broekzak, maar deze is toch ook wel leuk.

Rest ons te bezien hoe we op de rots komen. Het is een lange wandeling naar de rots doe en dan een drie-urige wandeling naar de top. Tenminste gemiddeld, dat zal bij ons wel wat langer duren.

Precies, je raadt het al, we gaan niet lopen maar nemen een taxi-bus.
Klein leugentje om bestwil… Als wij zes jaar of jonger zijn, gaan wij gratis op schoot. Oho hoor ik je denken, dat mag niet. Maar geloof me, het is een stuk leuker bij papa en mama op schoot met een extra souveniertje dan een eigen stoel en met lege handen blijven zitten.

We steken de startbaan van het vliegveld over (komen we later op terug) en gaan naar de rots.

Als je goed kijkt, zie je dat ze hier wel rechts rijden… raar, want wij leren juist dat ze in Engeland links rijden.

Anyway, of Annieway zoals mama het zou schrijven, onze eerste stop levert een mooi zicht op Marokko. We zijn zo dicht bij Afrika dat je het gewoon kan zien!