Gelukkig heb ik daar geen foto’s van, maar het was wel het moment waarop mijn ouders echt voelde dat ik ziek was.
Een beetje verhoging was niet zo erg, maar met 39,7 graden de nacht in, is niet leuk.

Gelukkig dus met een paracetamol in m’n … toch nog af en toe wat geslapen. Helaas, ook voor m’n ouders, wel elk uur even wakker geschrokken en niet meer kunnen slapen.

De volgende morgen (vandaag dus) wakker geworden met 40,1 graden koorts.

Papa en mama hebben toch maar even met de dokter gebeld. De assistent gaf aan dat het niet zo erg is als er geen andere verschijnselen zijn. Gelukkig is dat niet het geval dus hoef ik niet naar de dokter.

Nog geen 30 minuten later gaat de mobiel van mama. De dokter, of we toch even langs willen komen, leek hem wel zo verstandig.

Wat een service, dat ze gewoon nog even overleggen en dan zelf terugbellen.

De doktersasistent gaf aan we beter even moesten wachten met komen, omdat de wachtkamer vol zat. 20 minuten later vertrokken we naar de huisartsenpost (spoedeisende hulp).

Eenmaal aangekomen zat de wachtkamer helemaal vol en duurde het heeeeeeel lang.
Van de 3 doktoren die er waren, was er een extern bezig, een met een spoedje en de ander moest ons allemaal helpen. Dit omdat de twee opgeroepen artsen vast stonden omdat er iemand van de taluut af moest rijden, waardoor de hele stad zo’n beetje vast stond.

Maar eenmaal aanwezig ging het redelijk snel.
De dokter stelde wat vragen, luisterde naar m’n longen, keek in m’n oren en stopte een stokje in m’n mond.
Dat laatste vond ik echt te ver gaan, dus heb ik gelijk m’n wapen ingezet en over alles en iedereen heen gekotst.
Tja, wat moet ik anders?
Probeer jij maar eens te zeggen dat je het niet fijn vindt wat een dokter met je doet als je een stokje in je mond geduwd krijgt en bovendien niet kan praten!

Enfin, mijn ouders nog even langs de apotheek om een medicijn te halen voor m’n neus (meer lucht). Krijgen ze van de arts medicijnen voorgeschreven voor 2 jaar en ouder. Ik wist niet dat ik er al zo volwassen uit zag.
Gelukkig had de apotheker het door en heeft ze een alternatief gegeven.

Een maal thuis heb ik af en toe wat gegeten, af en toe wat geslapen en af en toe wat gespeeld.

En, om er toch wat positiefs van te maken, laat ik nu voor het eerst zien wat ik al een dag of 4 kan, namelijk: LOPEN!

Knap he?

Een beetje scheef op 8 februari en recht op m’n kop op 9 februari.
Zo heb ik lekker zicht, geen haar in m’n ogen, en het blijft schattig, geef toe!

En dan te bedenken dat ze op de Kinderopvang Kiwinest niet eens echt puur schapenvet gebruiken om mijn schrale wangen te verzachten.

Gelukkig voelde het wel net zo en had ik er geen last van.
Blijkbaar wel reden voor papa om wat foto’s te maken.

Toen ik ze zelf zag, begreep ik waarom… Wow, met flits lijk ik wel een Tibetaan met knal rode appel-wangen.

Om je gerust te stellen, toen ik even binnen was werd alles weer normaal… Tja, wie verzint het dan ook dat het -15 oC is?

Ach, ik deel de foto’s toch maar, nu het nog schattig is.

Maken ze een vlinder van me.

Haha, leuk he?!

Tja, anders had het wel een Chloé dag geweest, maar papa zegt dat er daar nog wel veel van gaan komen, als we eerst samen maar even dat rapportje afmaken.

En eigenlijk is het best leuk om te doen, dus ga ik maar snel verder met werken!

Nog een paar kiekjes dan…

Schattige meisjes moeten staartjes in kunenn doen.
En ook al duurt het voor de meeste meiden jaren voor ze een staartje in kunnen, ik kon niet wachten.

Gelukkig heb ik voldoende haar om ze zonder pijn in te hebben.

Vandaag voor het eerst één enkele en zelfs twee staartjes ingehad.

Doe het me maar eens na met 9 maanden!

Mijn geheim?
Niet willen wachten, vanaf 4 maanden brood mee eten met de grote kinderen, niet slapen overdag en je goed concentreren op je haargroei.

Kijk zelf maar wat het resultaat is.

Ik kruip!

Al enige weken dat ik schijnbewegingen maak en af en toe een stukje op m’n knieën doe, maar vandaag dus voor het eerst een heel stuk overtuigd op m’n knieën voortgekropen.

En dat allemaal op een ‘bad-hair-day’. Tja, jammer voor de foto’s, maar zo zie je wel dat ik ook menselijke trekjes heb ;o)

Ook nog wat foto’s van mij als ik sta van de afgelopen dagen…

Nou….

Toch wel, namelijk: ik!

Gewoon omdat het kan, leuk! Een paar foto’s van mij…

Wat een super foto’s weer! Gaaf!!!!

Dank je Marjolein!

Het duurde even voor ik deze aan kon, maar met m’n 18,5 maat kan ik nu deze mooie hippe witte Nike’s aan.
Helaas daardoor wel uit m’n oude zwarte Nike newborn, maar nu deze echte Air Max zijn, en twee kleuren veters hebben, heb ik natuurlijk niets te klagen.

Gister nog een jas er bij ook uit Hong Kong, lekker hip!

Leuk dat zo veel mensen over de hele wereld aan me denken en me zulke mooie kleren geven, dank!

Heerlijk!

Ruim 38 graden, beetje schuim, enkele eendjes en vier handen die me lief wassen.

Ik zeg het nog maar eens:

Heerlijk!

Over-opa Vrijenhoek, 92 jaar en zo kwiek en trots als het maar kan, altijd leuk om even op schoot te kunnen zitten daar!

Deze foto wil ik dan ook graag met jullie delen!

Tja, hij is nep, maar het is m’n eerste kerst en kerstboom en ik vind het fantastisch!

Graag poseer ik even bij de boom, met m’n familie en m’n ouders.

Een kerst om nooit te vergeten en daarom veel foto’s met m’n lieve familie!
(25ste bij Delcour en de 26ste bij de Yippen)

En zo is dat ook met afleren. Door nu al onbeperkt te mogen spelen, is de lol er snel vanaf.
Het muntjes invoeren is het leukst, alleen zijn het van die rare muntjes…

Maar opa zegt dat ze wellicht binnenkort weer veel waard zijn

Vandaag mag ik weer naar het consultatiebureau om me te laten wegen, meten en te bekijken of ik wel goed en voldoende eet.

Het duurde even voor ik aan de beurt was, blijkbaar is afspraken maken lastig voor grote mensen…
Ik had er in ieder geval geen zin meer in, al helemaal niet toen ik in de sjoelbak moest gaan liggen.

Gelukkig blekke het een meet-bak te zijn, maar dat hadden ze me niet verteld.

Maar ‘all’s well that ends well’, ik ga goed, ben goed gegroeid en weeg ook meer. Alles goed, net iets onder de streep, lekker, tenminste niet zo middelmatig ;o)

Ik ben nu 68,5 cm lang, en m’n gewicht is 6,875 kg.

En ik mag nu met de pot mee gaan eten, tijd voor spareribs dus!

Kijk nou, ik sta!

Dat ik kon zitten had ik al eens laten zien, maar wil ik best nog even laten zien. Deze is al van gister… Maar ik kan nog veel meer!

Vandaag precies 8 maanden, en m’n ouders hebben me (met camera) betrapt op het zelfstandig staan.

In drie fasen is te zien dat ik geheel zelfstandig zonder hulp mijzelf optrek en ga staan.

Ik wilde er een speciale dag van maken, naast beter worden na een vervelende griep, dus tijd om iets te vieren…

Geloof je me niet? Kijk dan zelf maar!

En wat hebben ze gelachen…

Lekkere familie heb ik. Papa en mama voorop, phe!

Zie ginds komt een stoomboot uit Spanje weer aan!

Lekker met m’n nichtje Aelinn en neefje Kiaran op de bank… Even gezellig afwachten totdat de oude man cadeau’s komt brengen…

En dan bij opa op schoot uitpakken!

En nog veel meer leuke kiekjes:

Kan niet anders dan dat er een cadeautje in zit.

En ja hoor! M’n eerste op maat gemaakte kerstmuts!

Past precies en zit lekker warm.
Jammer dat ik nog geen ‘hohoho’ kan zeggen, anders kon ik gelijk aan het werk.

Nog een paar dan, en ook even bij oma op schoot om m’n dank te uiten: